วันอังคารที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2556

22. วันนี้.....เมื่อวัน เวลา ผ่านมา กว่า 20 ปี










จุดเริ่มต้น....การเปลี่ยนแปลง



มันเป็นเรื่อง เหนือความคาดหมาย ไม่มีใครคาดคิด ไม่มีใครนึกว่า หรือ คิดว่า ตัวของตัวเอง จะเดินมาถึงจุด ความเปลี่ยนแปลง ในวิถีชีวิต อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด...What ever wii be,will be....นับได้ 2 ที่ตัวเองต้องผจญ กับการเปลี่ยนแปลง ในวิถีชีวิต มันเป็นความรู้สึก ที่เจ็บปวด ยิ่งกว่าเอามีดกรีด แล้ว จำต้อง ดื่มเลือดตัวเอง เพื่อให้ชีวิต อยู่รอด เมื่อต้องเข้า มุมอับ ของชีวิต ต้องกัดลิ้น ทนให้นานกับความรู้สึก กดดัน จนแทบจะต้องตัดสินใจ เป็นไง เป็นกัน ? .....แต่ทำอย่างนั้นไม่ได้ ชะตาของชีวิต ลิขิตกำหนดให้เอง ไม่มีใครอยากให้เป็น เช่นนั้น มันต้องเป็น....เพราะสาเหตุ มันมีอะไร ที่รู้ อยู่เต็มอก บางอย่าง ที่ถูกหยิบยก ทำกับมือ ตัวเอง แต่ที่ต้องทำเพราะ คำสั่ง ให้ต้องทำ ทำแล้ว......

มีเรื่องราว เกินกว่า ที่จะบรรยาย บันทึกไว้ได้ มีเหตุการณ์ ต่าง ๆ ผสมประสาน จนเป็นข่าวใหญ่ โด่งดัง หน้าหนึ่ง ทุกฉบับ ในขณะนั้น บังเอิญ เบื้องหลัง มีเราอยู่ในส่วน ชี้ร้ายตายเป็น ให้กับตัวเอง ข้อเท็จจริง เป็นหน้าที่ ทำโดยความใกล้ชิด และไว้วางใจ ทำโดยสัญชาติญาณ ร่วมถึงกลไกสภาพแวดล้อมของชีวิต ในขณะนั้น แต่ผล กลับกลาย เป็น ผลกระทบที่ยิ่งใหญ่ ไม่สามารถร้องขอ หรือ แม้กระทั่งวิงวอน เพื่อสถานะของตัวเอง นอกเสียจาก ต้องกลับกลาย เป็นคนปลิ้นปล้อน กลับกลอก ชะเลียร์ เพื่อให้ตัวเอง รอด ไร้ซึ่งอุดมการณ์ ไม่มีสามัญสำนึก ของความเป็นคน ลูกผู้ชาย ...



ไม่ฟ้องนาย ไม่ขายเพื่อน ไม่กระทืบ เหยียบย่ำ คนอื่น เพื่อตัวเองจะได้ อยู่รอด ไม่ทำ...ทำ ไม่ได้ เพราะนั่น ไม่ใช่ ตัวตน ของเรา ถึงแม้ว่า ตัวเอง จะเลือก ทาง ที่ให้สมปรารถนา ของคน เพียง ไม่กี่คน แต่ก็เป็นคน ที่เฝ้า มองเรา เป็น ศัตรู .....ขณะที่บันทึก..... เสี้ยว.....ของชีวิต .....  ขณะนี้ ตัวละคอน หรือ ผู้แสดง รวมถึงผู้กำกับ ได้จบชีวิต ลงไปหมดแล้ว แม้แต่ ทุกครั้ง ที่เจอกัน พี่ตุ๋ย...มงคล วัชโรบล .....ก็คุยกันถึงแต่เรื่อง เหล่านี้ เหตุที่เกิดเมื่อครั้งทำงานร่วมกันมา ที่ช่อง 7 สี บัดนี้ ....พี่ตุ๋ย ก็จากโลกนี้ไปอีกท่าน....เรื่องราว จึงยังคงอยู่ในความทรงจำ ของเรา เพียงแต่ มีบางคน ที่ถือว่า เป็นผู้ชนะ ในสถานะการณ์ตอนนั้น ได้เสพสุข เกินกว่าที่จะได้รับ มากกว่าที่ควรจะได้ 



...ขออภัย กับตัวเอง ที่คงจะไม่สามาระ เปิดเผยนามได้ หรือ สาธยาย บอกเล่า บันทึก เรื่องรายละเอียด เพียงแต่มีคนใกล้ชิด กับชีวิต เราเท่านั้น ที่ทราบเรื่องเล่า จากปากเราเอง และก็มีบางท่าน ทราบ รู้อยู่แก่ใจ แต่ไม่พูดอะไร เพราะคิดว่าเราเป็นเพียง ทาง ที่จะต้อง ตัดออกไป เพื่อหลีกเดิน ทางใหม่ พวกที่เอาไว้ไม่ได้ ก็จำต้องขจัดออกไป แต่บางที บางอารมณ์ มันก็สะใจ ที่ทำได้เพียง ให้ฟ้าดินเห็น เอาฝ่ามือ บังไม่มิด ดังเพลงประจำวง ของชาวบางขุนพรหม ที่ร้องกันเสมอว่า...ถิ่นใคร แดนใคร ใคร อยู่ ไม่ได้ ใครอยู่ไม่ได้...ก็ย้ายไป เป็นแต่ ตัวเราเท่านั้น ที่ต้อง ย้ายไปเอง
บางที หนามชีวิต ที่แหลมคม ตำใส่ชีวิต ทั้งที่สวยงาม น่าลูบไล้ ดอมดม แต่ ก็จำต้องตัดใจ รักษาความเจ็บปวด ที่ได้รับ เพื่อก้าวเดิน ต่อไป คิดเสียว่า ชีวิต ไม่ได้มาจากตรงนี้ ตั้งแต่เริ่มต้น คิดเสียว่า เป็นทางผ่าน ที่ทำให้ชีวิต ได้รับอนิสงฆ์ รอบรู้ ได้ทำงาน ที่รับผิดชอบ อย่างสูง ได้ประสบการณ์ชีวิต ที่ล้ำค่า ได้ทำให้ชีวิต มีอะไร ที่ไม่เคยมีมาก่อน ทำให้เกือบมี ทุกสิ่งทุกอย่าง ในชีวิต ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปมาก ในการดำไเนินชีวติ ทำให้....ทำให้ มีครอบครัว ที่ดี มีความสุข สนุกกับชีวิต มีเพื่อน มีคนรู้จักมากมาย มี มี ทั้ง ทุกข์ และ สุข โดยฉับพลัน ตามเหตุการณ์.....



บันทึกเมื่อ..... 4 มีนาคม 2551..... เวลา 9.50 น.             โปรดติดตาม...เล่าเรื่อง เรื่องเล่า
พิมพ์ เมื่อ..... 27 สิงหาคม 2556                            เสี้ยว.....ของชีวิต  ตอนต่อไป