วันศุกร์ที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2555

มุ่งสู่.....บางขุนพรหม









ตอนที่ 2.

ภาระ.....เป็น ตัวตน




 ชีวิต เหมือนเริ่มต้นความเป็น ตัวตน เจอะเจอ บาง เสี้ยว....ของชีวิต อย่างแท้จริง นับจากก้าวแรก ที่เหยียบพาชีวิต มาที่บางขุนพรหม ทุกอย่างในชีวิต เปลี่ยนแปลงไปเกือบหมดสิ้น รวมถึงสภาวะจิตใจ วาง ทุกสิ่งที่เป็น ตัวของตัวเอง ตัวตน ไม่มีการนับถอยหลัง หรือ เริ่มต้นอะไรในชีวิต ปล่อยตัวเอง ให้ไปกับสภาพแวดล้อม ที่รุมใส่ตัวในแต่ละวัน ทั้งที่อาศัยหลับนอน ถึงแม้ว่า...จะไม่มีความคิดรังเกียจ หรือ อยู่ไม่ได้ มีความเป็นส่วนตัว ทำอะไรที่เคยทำตามแบบของตัวเองได้ทุกแง่มุม เพียงแต่ไม่มีความสะดวก สบายเท่านั้น ช่างเถอะกับชีวิต อะไรจะเกิดมันก็เกิด ขึ้นมาแล้วในชีวิต นี่อาจจะเป็นเพียงเริ่มต้น กับวัยหนุ่ม วัยสู่เบญจเพส วัยที่ต้องเดินไปข้างหน้าอีกมาก ชีวิตในทุกวัน ต้องทำลืม ที่จะนึกถึงอะไร วางอะไร ๆ ในชีวิต ไว้หลายเรื่อง ทั้งเรื่องที่ต้อง เลือก และเรื่องที่ต้องตัดสินใจ

ต้อย.....ประกาย ก็ยังคงความเป็นเพื่อนที่ดี เอาใจใส่ ไปมาหาสู่ยามทุกข์ยาก เราสองคนโลดโผน ช่วยอาจารย์ประสิทธิ์ หาเสียงเมื่อลงสมัครรับเลือกตั้ง ในเขตพระโขนง ลาดกระบัง คลุกกันอยู่เป็นเดือน ๆ ทำให้สมอง มีอะไรแล่นเข้ามาแทนที่ได้พอสมควร ..... ต้อย รู้ว่าอะไรเกิดขึ้นกับชีวิตเพื่อน เพราะเมื่อครั้งเริ่มทำโรงพิมพ์ ต้อย เป็นคนมาเทปูนต์ วางพื้นฐานที่ตั้งแท่น ช่วยงานมาตั้งแต่ก้าวแรก อาจารย์ไอ้วารี ก็ยังนัดแนะมาเจอ กันบ้าง บางครั้งก็มารับ ทั้งเราและต้อย นั่งรถ ไปตลุยถึงเมืองแพร่

เป็น ต้อย...อีกนั่นแหละ ที่นำพาเราเข้าไปทำงาน ที่บริษัท ปัญจพลไฟเบอร์ จำกัด หรือ เฮี่ยงเซ้ง เป็นโรงงานผลิตกล่องกระดาษ มีออฟฟิช อยู่ที่ริมทางรถไฟ คลองเตย ส่วนโรงงานผลิต อยู่ที่ ถนนปู่เจ้าสมิงพราย พระประแดง ฝั่งสำโรง และอีกที่แห่ง ที่บางปลา สมุทรสาคร เรากับต้อย ทำที่ ถนนปู่เจ้า ฯ ต้อย ทำบัญชี ส่วนเราเป็นเสมียนออกของ แผนกขนส่ง งานโรงงานย่อมรู้อยู่แล้ว ที่นี่ เจ้าของจบมาจากอัสสัมชัญพาณิชย์ จึงมีพนักงานที่เรียนจบมาจากสถาบันเดียวกัน เมืองไทยนี่ หนีไม่พ้นเรื่องสถาบัน ใคร
จบจากไหนก็จะมากองสุมรวมกัน ตั้งป้อม ?

ได้เรียนรู้ การทำงาน แบบจริงจัง เพราะก่อนหน้านี้ เคยทำงาน มีเงินเดือน มาบ้าง แต่ก็ถือว่าเป็นการทำงานอดิเรก แต่คราวนี้ ทำเพื่อดำเนินชีวิตต่อไป ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ที่ผ่านมา คุณทองห่อ คอยช่วยพยุงและเป็นกำลังใจให้มาตลอด จนมามีภัยมรสุมชีวิตกับทางบ้าน ทำให้รู้ว่า ความทุกข์ ความยากลำบากในการดำเนินชีวิต

เมื่อต้องเจอปัญหา อุปสรรคขวางกั้นชีวิต อีกเสี้ยว....ของชีวิต จำต้องทำเช่นไร ทำงานไปสักระยะหนึ่ง คุณทองห่อ ตามเข้าไปทำด้วย แต่อยู่ออฟฟิช ที่คลองเตย ดูเหมือนว่า ชีวิตจะได้ราบรื่นดำเนิน ไปตามครรลอง มีเงินเดือน ไม่ต้องกระเบียดกระเษียน กระเหม็ดกระเหม่ หรือประหยัด ก่อนหน้านั้นต้องคอยหารายได้ โดยเฉพาะคุณทองห่อ ต้องร้อยมะลิ หอบทุเรียนจากที่บ้าน มาส่งพวกบางขุนพรหม ที่สั่งจอง คอยจุนเจือค่ากับข้าว เมื่อต้องหอบอาหารมาส่งที่บางขุนพรหม ฯลฯ ....ชีวิตมีอะไรต้องหยุดชะงักลงอีกครั้ง ภาษาชาวบ้าน เขาเรียกว่า ตกงาน....เมื่อทำงานกับระบบที่เราไม่ค่อยจะเออออด้วย การกดขี่แรงงานระดับล่าง แล้ววางให้ตัวเอง ต้องคอยประทะ แก้ปัญหาสภาพแรงงาน ฯลฯ เราเองก็ถูกผลกระทบบ้าง เลยทำให้อึดอัด ต้องต่อสู้และรับรู้กับระบบนายทุน ความไม่เที่ยงธรรมในเรื่องแรงงาน ฯลฯ.... ต้อย  แต่งงาน มีครอบครัว และประกอบอาชีพใหม่ ลาออกไป เราจึงต้องบายมาด้วย คุณทองห่อ ก็ยังคงทำงาน เป็นหลักให้ยึดต่อไป..จนเมื่อ พี่ตุ้ม ...พรรณี วรามิตร  พี่สาวบ้อ ซึ่งเป็นญาติกัน ทำงานอยู่ องค์การเชื้อเพลิงสามทหาร ( ต่อมา เป็น ปตท. ในปัจจุบัน ) ชักนำให้ไปทำงานที่ บริษัท ซัมมิท จำกัด ซึ่งเป็นบริษัท คู่ค้าน้ำมัน ตามสัมปทานต่อกัน ...เป็นเหตุให้ สนิทกับ พี่ปุ๊ + พี่โสภณ วงศาโรจน์ ในเวลาต่อมา..... ทำให้วิถีชีวิต ดูดีขึ้นในระดับหนึ่ง ไม่ได้รู้สึกอะไร ดูเหมือนว่า ชีวิต จะเริ่มเกร่งขึ้น ยืนสู้กับสภาวะอะไรจะเกิดก็ต้องเกิดขึ้นได้แล้ว.

วัดสามพระยา


                         ป้อมพระสุเมรุ บางลำภู
  การมาใช้ชีวิต ที่คิดว่าเป็นการเริ่มต้น ในการดำรงชีพรับผิดชอบตัวเองอย่างเต็มตัว เราทั้งสองคน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในฐานะครอบครัว ต่างคนต่างอยู่ ต่างคนก็ต่าง กลับไปที่นอน ของตนเอง เมื่อหมดภาระกิจ หรือ หมดเวลาความจำเป็น ที่ต้องเจอกัน .....แต่ก็มีส่วน สำคัญ ทุกอย่าง ที่ต้องตัดสินใจร่วมกัน แม้กระทั่ง......

* (...ช่างแตกต่าง เหมือน กับ เสี้ยว.....ของชีวิต ในปัจจุบัน จริง ไม่มีความสำคัญ อะไรในรูปแบบครอบครัว ไม่มี...ไม่มีส่วนร่วม ฯลฯ เป็นเพียงอารมณ์ความต้องการ ได้มาแค่ มีข้าวกิน มีกาแฟดื่ม ดูทีวี บ้างตามที่อยากให้ดู ได้อาศัยไปไหนมาไหน ตามที่ คุณอยากไป ไม่ได้เรียกร้องอะไร เพราะรู้ตัวเองดี ว่าอะไรควร ไม่ควร ที่จะได้รับ...ช่างเถอะ ถึงอย่างไร อย่าให้ตัวเองต้อง อดสูแก่ใจก็แล้วกัน ทำอะไรให้ได้ ก็จะทำ ทำเพื่อให้ตัวเอง...สบายใจ...เฮ้อ..... กลับมาย้อนเวลาถึง อดีต...ชีวิต บางเสี้ยว.....ของชีวิต ).....*

 ยามเย็นพลบค่ำ คุณทองห่อ ก็ต้องกลับเคหะของตัวเองที่บางลำภู ตัวตนเอง ก็กล้ำกลืนทุกอย่างในชีวิต ที่ผ่านมา ลงไปในใต้เบื้องของจิตใจ ยามซบหน้ากับฝ่ามือ ซุกกายลงนอน ทำตัวเอง ให้ผ่านไปให้ได้ พยายามยืน ยิ้มสู้เมื่อภัยมา เพราะต้องรู้ว่า ยังมีอะไรอีกมาก ที่จะเกิดขึ้นกับตัวเอง เพียงแต่ ผลกระทบ....? อาจต่างกรรม ต่างวาระ.....เพื่อตั้งหลักกับชีวิตใหม่ ถึงมันปวดร้าว เพราะเมื่อเริ่มต้น การดำเนินชีวิต แบบความเป็นผู้เป็นคน ก็ต้องเจอะเจอ ผลกระทบ ของความเจ็บปวด สุดที่จะพรรณา มันคงจะเป็นจารึก รอยบอบช้ำของชีวิต ที่คงจะต้องตราตรึง เมื่อมานึกคำนึง หวนหา ร่องรอยของชีวิตโชคดี ที่ถูกนำพามาบางขุนพรหม

มาพบกับความอบอุ่น ทำให้ตัวเองปรับสภาพจิตใจ ลงไปได้มาก เมื่อผ่านวัน ผ่านคืน ผ่านกาลเวลาต่อเนื่อง ยิ่งนานวันเข้า ก็ยิ่งสนิทสนม จนสามารถเข้า ออกได้ทุกบ้าน ทุกเรือน คนที่บางขุนพรหม ส่วนใหญ่ จะไร้ทุกข์ สนุกสนาน กันแทบทุกครัวเรือน ทั้งที่เป็นญาติ และคนอื่น ๆ ที่ร่วมอยู่ในชุมนุมละแวกนั้น ทั้งกลุ่มร้านข้าวต้ม...อรสา...เป็ด+วุธ แขก ทั้งครอบครัว ซึ่งดองกับแม่สมจิตร และคนอื่น ๆ ก็เช่นกัน ที่ดื่มกิน ก็กินตามกลุ่มของตัวเอง ที่มีพวก มีเพื่อน ก็เฮฮา

นับเป็นโชคดี ที่ลิขิตชีวิต ให้มาพำนักที่บางขุนพรหม หลังจากเจอมรสุมชีวิตลูกใหญ่ กระเทาะ เสี้ยว....ของชีวิต ทำให้ลืมอะไรที่ค้างคาใจไปได้มาก ไม่อยู่ในสภาวะ ซึม เศร้า หรือหงอยเหงา ...ที่นี่มีกิจกรรม แทบทุกวัน ทั้งการละเล่น เพื่อสนุกสนาน และการเล่น แบบที่เพื่อน ๆ แถววัดมหรร ชอบกัน ทั้งหวย ทั้งไพ่ รวมถึงลูกเต๋า ส่วนตัวก็มีบ้าง บางอารมณ์ แต่ก็ต้องระมัดระวัง เพราะเกรงใจคุณทองห่อ และไม่อยากเสียภาพพจน์ ของตัวเอง เพราะไม่ใช่คนชอบเล่น จะเล่นเพื่อสนุก หรือ มีงานเลี้ยงสังสรร แล้วเฮฮากันเท่านั้น ทั้งชีวิตที่ผ่านมา....เสาร์ - อาทิตย์ ทั้งพี่สมนึก พี่สมรักษ์ พี่สมศักดิ์ สามพี่น้อง...พี่ป้อม พี่สุข-พี่สกล พี่สุรัชต์+ ป้าจรัส พี่แต๊บ-พี่แป๊ด และอีกหลายพี่ ๆ ที่เป็นก๊วน พี่นึก-พี่ป้อม-พี่แต๊บ มีบ้านอยู่ที่หมู่บ้านปัฐวิกร ตกเย็นวันศุกร์ หรือเช้าวันเสาร์ ก็จะพากันเฮลาโร ไปบ้านปัฐวิกร ใครไม่สะดวกตามรถที่มีไป ก็จะเหมาสามล้อ ตุ๊ก ๆ ไป นั่งรถเมล์นายเลิด สาย 71 ต้นทางอยู่ ข้างวัดโพธิ์ หน้ากรม รด. เมื่อปีพุทธศักราช ก่อน 16 ตุลาคม 2516 จนมาถึงก่อนช่วงปี 2520 นับว่าไกลมาก ถือเป็นชานเมือง ไปแล้วต้องค้าง ถ้ามีงานการอย่างเป็นทางการ คุณทองห่อ ก็จะไปค้างช่วยทำอะไรตามที่ถนัด ....สนุกสนานไปตามวัย มีรุ่นน้อง ๆ เช่น ตั๋ม..ด่อง..เสือ..น้อย ฯลฯ คนอื่น ๆ อีกกลุ่มใหญ่ ที่ไปชุมนุม ที่บ้านปัฐวิกร ยิ่งมีงานสังสรร วันเกิด ปีใหม่ ยิ่งคึกคัก ปกติ วันอยากจะกิน มีทุกอาทิตย์อยู่แล้ว...พอเมื่อถึงคราว พี่นึก จากไปในวัยยังไม่สมควร เราก็เลยพลอยห่าง บ้านปัฐวิกร ไปเหมือนกัน นอกจากมีงาน ถ้ารู้ บ้านนี้ไม่ต้องเชิญ ก็จะไป หรือไม่ พี่อารี ก็จะให้ตั๋ม หรือด่อง โทร.บอก จะไปไม่ค่อยได้ขาดสำหรับบ้านนี้

 


ช่วงที่ขึ้นไปป้วนเปี้ยน และมาเช่าห้องอยู่ ใกล้ ๆ เรือน ทำให้สนิท ชิดเชื้อ กับครอบครัวลุงเด่น และพี่ปุ๋ย สองพี่น้อง บุตรคุณหญิงแวว รวมถึงพี่ป้อม ขึ้น ๆ ลง ๆ เรือน ได้ตลอด พี่ปุ๋ย เป็นผู้ใหญ่ที่มีบุคคลิก น่าเคารพ ทำข้าวผัดหมี่ อร่อย มาก ๆ ต่อมาป่วย เป็นโรค ยอดฮิท ต้องไปรักษาตัวที่ รพ.พระมงกุฏ อยู่นานวัน เราก็เลยได้ช่วย ไปดูแล คอยรับซื้อ ของใช้จำเป็นแต่ละวัน ไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือ อนุสาวรีย์ ฯ จนมีเจ้าประจำ ชามละ 1.50 บาท กินสิบแถมหนึ่ง จะไม่ถึงได้อย่างไร ชามหนึ้ง สองพรวด เคี้ยวหมดทันที.... จนกระทั่ง พี่ปุ๋ย จากไป ยังรวมถึงดูแลวง ที่มาเยี่ยมคนป่วย รวมสี่ขา พอดี ส่วนใหญ่ สุภาพสตรีบางขุนพรหม จะมีงานอดิเรก คิดเลขกันเสมอ ...เอี่ยวนก ...เอี่ยวชี ดูมาเป็นปี ยังเล่นไม่เป็น
ชีวิต ที่บางขุนพรหม ก็ดำเนินไปตามที่บันทึก เล่าเรื่อง เรื่องเล่า เสี้ยว....ของชีวิต มาตั้งแต่ต้น กิจวัตร ประจำวัน เมื่อไม่มีอะไรทำ เป็นคนว่างจากงาน ตอนที่คุณทองห่อ ไปทำงาน ก็จำต้องรอ ทานข้าวเย็นร่วมกัน พร้อมคุณย่าถวิล และบางวันพี่ดา...วีนัส ลูกสาวคุณย่า เลิกงานจากออมสิน ก็จะมาปรุงแต่งอาหาร ทานกันที่ร้านจิ๋ว คุณทองห่อ ก็จะเอากับข้าวที่บ้าน หรือเอาของอร่อยที่ซื้อมาทาน ร่วมกัน เกือบทุกวัน ชีวิตดูมีความสุขตามอัตภาพ ...ดูเหมือนกับว่า นานวันเข้า...เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับชีวิตมาก่อนหน้านี้........


            

            



บันทึกเมื่อ.....23 กุมภาพันธ์ 2551.....เวลา 22.30 น.                    โปรดติดตาม..... เล่าเรื่อง เรื่องเล่า
พิมพ์เมื่อ.......15 ธันวาคม 2555                                                 เสี้ยว....ของชีวิต        ตอนต่อไป

ขอบคุณ.....ที่ติดตาม กรุณาช่วยคลิก
..........ลงชื่อเข้าใช้ .........ขอบคุณ

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

add comments.