วันศุกร์ที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2555

18. พูดคุย กับตัวตน















อยาก มี ใคร สักคน




วันนี้....คงจะต้อง เว้นวรรค เขียนบันทึก เล่าเรื่อง เรื่องเล่า เสี้ยว....ของชีวิต  บางบท บางเสี้ยว ลำดับชีวิต ความเป็นตัวตน ที่ผ่านมาทั้งชีวิตไว้ก่อน อย่างที่เคยเกริ่น บอกเล่าเอาไว้เสมอ รวมถึงกำหนดเอาไว้กับคำอธิบาย หัวเรื่อง เสี้ยว.....ของชีวิต บันทึกการเดินทาง ประสบการณ์ ความคิด ชีวิต และอารมณ์ เมื่อย่างเข้าสู่ ...60 ' .....เล่าเรื่อง จากประสบการณ์ชีวิต อารมณ์ ความรู้สึก นึกคิด และความจริงที่เจอะเจอ.....ไม่ใช่นิยาย หรือ ตำนาน ไม่ใช่ บทละคอน ที่จะต้องมีความต่อเนื่อง เรียงลำดับเหตุการณ์ ฯลฯ ที่เป็นแบบฉบับ ต้นแบบ การเขียนสารคดี... ทุกอย่าง ทุกตัวอักษร จะลิขิตลงไปตามอารมณ์ วันต่อวันที่บันทึก ความรู้สึก นึกคิด ที่มีอยู่ในขณะนึกขึ้นได้ ทบทวนจากความทรงจำ ก่อนย่าง เข้าสู่ 60 '

วันนี้....ตามวิถีชีวิต ถ้ายามทุกอย่างปกติสุข จะถือเป็นวันสำคัญ ของครอบครัว ...วันนี้ เมื่อ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2529 เป็นวัน คล้ายวันเกิดน้องออม ...รงรอง หวนคำนึงนึกถึง น้องออม เกิดมาได้ 7 วัน...คุณทองห่อ ต้องล้มป่วยลง อย่างที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อน ป่วยถึงขั้นรุนแรง จนสมองเบลอ รักษานานหลายเดือน ลูกออม ยังตัวแดงอยู่เลย ทำอะไรไม่ถูก ต้องเทียวระหว่างบ้านกับโรงพยาบาลราชวิถี นั่นเป็นจุดเริ่มต้น บ่งบอก ให้รับรู้ว่า....ดีที่มี หมู ลูกอาว์ยุ้ย-อาว์เชียร จากบ้านปราจีน มาอยู่เรียนหนังสือที่ ม.จันทร์เกษม ด้วย ช่วยอะไรได้มาก โดยเฉพาะคอยรับส่ง น้องออร์ ไปโรงเรียน นอกนั้นเป็นความยากลำบากในการดำเนินชีวิต
 



การดูแล ลูกอ่อน ต้องตกเป็นหน้าที่ พ่อลูกอ่อน เต็มบรรดาศักดิ์ หลังจากคลอดมาได้  7 วัน มันน่าเศร้า ที่มานึกคำนึงหวนถึง ยามนั้นสภาวะชีวิต บอกแล้ว...ส่งสัญญาณ ให้รับรู้ว่า อีกไม่นาน ชีวิต...! ?

เมื่ออดีตผ่านมา ยามเมื่ออยู่กันพร้อมหน้า ครอบครัว หรือ เป็นมาตั้งแต่ชีวิตสมรส วันเกิดของคนในครอบครัว ถือเป็นวันสำคัญ  จะต้องพยายาม งดภาระกิจ การงาน นอกจากเหตูสุดวิสัย เช่น เมื่อครั้งทำงาน ที วี มีเหตุการณ์ บ้านเมือง ปฏิวัติ หรือ ต้องอยู่เวร ภาระกิจสำคัญ หรือนาย need ก็ต้องเลี่ยงไปวันอื่น ถ้าไม่มีอะไรทำนองนี้ ไม่มีคำว่า รอเดี๋ยว .....เดี๋ยว กำลังมา ...ไม่มีคำกล่าวเหล่านี้ ...คุณทองห่อ จะจัดการทุกอย่าง ที่บ้านจะมีงานสังสรร เพื่อน ๆ ที่สนิท รวมถึงเพื่อนบ้าน  ลูก ๆ ของเพื่อน คนรู้จักใกล้ชิด คนที่สนิท ก็จะมาเฮฮากัน จนใคร ๆ รอให้ถึงวันเกิด ใครก็ได้  จะได้มากัน เพราะที่บ้าน จะเป็นศูนย์กลาง ของเพื่อน ทุกกลุ่ม ทั้งที่เติบโตมาด้วยกัน เพื่อนร่วมงาน เพื่อนบ้าน ฯลฯ


เมื่อ ไม่มี คุณทองห่อ  เราก็ยังทำเป็นปกติ เพียงแต่ เป็นเรื่องส่วนตัวของครอบครัว ไปทานข้าวนอกบ้าน สั่งอะไรทานตามที่ต้องการ คนละอย่าง แล้วเราก็ทาน กันอย่างมีความสุข ซึ่งแฝงไว้ด้วย ความรำลึก นึกถึง. .. จากวันนั้น มาถึง วันนี้  จนมาถึง วัน ปี ที่พิมพ์บันทึก.....ทุกอย่างในชีวิต เปลี่ยนแปลง ไปหมด ไม่มีแม้แต่ เงา  ของใคร หรือ เสียง  ที่จะมากระซิบข้างหู ไม่เหลือร่องรอย ของอดีต ให้สัมผัส ไม่มี...ไม่มี...มันเป็นความเศร้า อย่างมหรร ที่ต้องประสบกับสภาวะเช่นนี้ ทำได้เพียงนึกถึงความผูกพัน ความเศร้า

 ที่ได้รับการเอื้อ อนาทรณ์ต่อกัน สายสัมพันธ์ ความเป็น...ถนุถนอม มาตามที่กำลัง ชีวิตตัวเองจะทำให้ได้ มันเป็นความเศร้า ที่ชีวิตจำต้องมีอันเป็นไป ไม่เหมือน กับคนอื่น ๆ นับล้าน ๆ คน เพียงแต่เราอยู่ในจำนวนของคน ที่ต้องผิดพลาด ทุกแง่มุมของชีวิต ถึงวันนี้ แม้เพียงหยาดน้ำตา ที่สัมผัสได้ ว่ามีไออุ่น น้ำใสบริสุทธิ์ รู้ได้ว่า อบอุ่น มันคงไม่เท่า หยาดน้ำใจ ถ้าจะมีมาให้ ....รดรินใส่กัน

ไม่มีคำพูด หรือคุยอะไรต่อกันให้ต้องเสียใจ มีแต่ความห่างเหิน เข้ามาเยือนในชีวิต ทุกเมื่อเชื่อวัน ต่างคน ก็ ต่างอยู่ ต่างคน ก็ ต่าง คิดอะไรกันไป ไม่มีโอกาส หรือ วันใด ๆ ที่จะมาเจอกัน การตัดสินใจในชีวิต ของคนบางคน หรือ การไม่ตัดสินใจ ขีดเส้นอะไรให้กับใครในชีวิต ย่อมถูกตำหนิ จากคนใกล้ชิดมาจนถึงทุกวันนี้ เราไม่สามารถถ่าย ภาพชีวิต อันสวยสดงดงามให้ใครดูได้ แต่เราถ่ายทอดความเป็นตัวตน ของตัวเองให้รับรู้ได้ ว่า อะไรเป็นอะไร ความคิด ...

สมองที่สมบูรณ์ สภาวะจิตใจ วุฒิภาวะยังมั่นคง ถึงแม้บางขณะ จะอ่อนไหวไปบ้าง แต่สามัญสำนึกของตัวเอง ก็ยังคงสถิตย์อยู่ในทุกอนู ตัวตน ...นี่แหละ ชะตาชีวิต ทั้งฟ้า และตัวเราเอง ก็พิสูจน์อะไรไม่ได้ ว่า มันเพราะอะไร ถึงเกิดขึ้นกับชีวิต ...คิดดี ทำดี พูดดี มาทั้งชีวิต ก็ไม่ได้ช่วยให้การแก้ปัญหา แม้เพียงธุลีดิน ที่คนอื่นคิด ไม่ได้ ถึงจะภาวนาให้พบกับสิ่งที่ดีในชีวิต แม้นไม่ได้เรียกร้อง  ให้อะไรต่อมิอะไรในชีวิต กลับคืนมา เพราะมันไปไกลเกินกว่า จะกู่ร้อง ให้ชีวิตกลับคืนมาแล้ว มันล่องลอย ไปไกลมาก ไกลจนเกินที่ สายตา สายใจจะเอื้อมถึง ไขว่ขว้ามา อยากขอเพียง ให้ตัวเอง ผ่านพ้น กระแสความกดดันในวิถีชีวิต ให้พ้นไปได้ ทุกครั้งที่พานพบ เท่านั้น ...กลับมาเถิดวันวาน


บันทึกเมื่่อ.....24 กุมภาพันธ์ 2551.....เวลา 10.20 น.                                โปรดติดตาม..... เล่าเรื่อง เรื่องเล่า
พิมพ์เมื่อ.......21 ธันวาคม 2555                                     เสี้ยว.....ของชีวิต      ตอนต่อไป

ขอบคุณ..... ที่ติดตาม


                                 












                             



















 
            












   
                                                       
       
     

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

add comments.