วันอังคารที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2555

15. บริบท ของชีวิต








ดูเหมือน...เริ่มต้น แต่...?






เมื่อ จบการศึกษาจาก สถาบันอาจารย์เกริก ดูเหมือนว่า ชีวิตจะสดใส ได้เริ่มต้นอะไรในชีวิตได้ แต่....เหมือนว่าชีวิต ต้องรีบทดแทน ทางบ้านก่อเค้า มีปัญหา ในการดำเนินกิจการ พี่น้อง ขัดแย้งกัน ในการทำโรงพิมพ์ เราจึงต้องตัดสินใจ เข้าไปดูแล บริหารกิจการ โรงพิมพ์เล็ก ๆ เพื่อให้ทุกอย่างที่เริ่มมาไม่ต้องสะดุด หยุดลง  เมื่อปรึกษา กับคุณทองห่อ จึงร่วมที่จะดำเนินกิจการในฐานะหุ้นส่วนกัน เรามีหน้าที่บริหารจัดการ ทำทุกอย่างเพื่อผลิตงานออกมา ส่วนคุณทองห่อ ดูแลเรื่องทุนรอน หรือภารกิจที่ต้องมีเงินเข้ามาเกี่ยวข้อง ....ไม่มีอะไรขัดขวาง การกอบกู้สถานะการณ์ ปรับปรุงเปลี่ยนแปลง ทำทุกอย่างในการบริหารจัดการให้ดีขึ้น ปลดเปลื้องภาระต่าง ๆ ที่ประสบอยู่ก่อนหน้า ได้ด้วยดีมาระดับหนึ่ง

 น่าจะเป็นการเริ่มต้น ชีวิต ที่ดี แต่ชีวิต มันก็ยิ่งเหมือนนิยาย น้ำเน่า เข้าใกล้เข้าไปทุกที นี่ขนาดเราทั้งสองยังไม่ถึงขั้น ...ขอโทษ แม่ผัว กับลูกสะไภ้นะ ยังรุนแรงถึงขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่ การดำเนินกิจการในขณะนั้น เราต้องทำเองแทบทุกอย่าง ตั้งแต่จัดการไปซื้อตัวเรียงที่เยาวราช ซื้อกระดาษพิมพ์ วงเวียน 22  เกือบทุกอย่างในการผลิต เป็นทั้งช่วย ช่างเรียงตัวพิมพ์ เป็นช่างแท่น ช่างตัด เข้าเล่ม หีบห่อ ส่งสินค้า ฯลฯ สารพัดที่จะต้องทำ ให้สำเร็จลุล่วง ...ภารโรง ยัน ผู้จัดการ มีคุณทองห่อ ช่วยพับ ช่วยงานผลิตตามที่ทำได้ ...งานเข้ามาจนเป็นที่น่าพอใจ มีงานหลักพิมพ์ข้อสอบ ให้กับโรงเรียน ในจังหวัดชลบุรี และกำลังติดต่อ จังหวัดอื่น ๆ ตามมา งานเล็ก ๆ ใบปลิว ใบปิด การ์ด ฏีกาผ้าป่า กฐิน หนังสืองานในวัด ไม่มีขาด มีต่อเนื่อง ทำกันจนตัวเป็นเกลียว ต้องนั่งแท่นพิมพ์ วางซาง ขนาดตัด 4  แล้วทำ แบบหามรุ่ง หามค่ำ เมื่อวาระงานเร่ง ด่วน มีเงื่อนเวลาเป็นตัวกำหนด ก่อนวันสอบ จะต้อง ส่งมอบ กระดาษข้อสอบ กับคณะกรรมการ ศึกษานิเทศน์จังหวัด เพื่อตรวจทาน....พักผ่อนเท่าที่จำเป็นเท่านั้น คุณทองห่อ อยู่ช่วยจนค่ำ ช่วยดูแลน้อง ๆ อาหารการกิน ฯลฯ ถึงเวลามืดค่ำลง กลับบ้านบางลำภู

โดยภาพรวม ถ้าคำนึงถึงความเป็นธุรกิจ ดูเหมือนว่า กำลังจะไปได้ดี ในขณะนั้น แต่ก็ต้องมีอันเป็นไป พูดไปหรือ ระบาย สาธยายอะไรไปอย่างตามข้อเท็จจริง มันก็ไม่ดี เพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้น เกี่ยวพันกับบุพการี  เราเพียงแต่อยู่ตรงกลางที่ต้องการความถูกต้อง ข้อเท็จจริง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หลายอย่างมีอะไรที่ค้ำคอ ไม่สามารถพูดหรืออธิบายได้ ไหนจะฟาก คุณทองห่อ ซึ่งเป็นเหมือนหุ้นส่วน เป็นเพื่อนคนสนิท ที่เราชักชวนเข้ามาร่วมงานด้วยกัน ตลอดจนคนที่นำมาทำงานด้วยคนอื่น ๆ  

ดูเหมือนว่าจะเป็นการเข้าใจผิดคิดว่าเป็นการ ข้ามหน้าข้ามตา ไม่เห็นความสำคัญ การที่รับภาระ ทุกอย่างในบ้าน ในทุกสิ่งทุกอย่าง ที่ต้องจับจ่าย ทั้งหมด ไหนจะ เรื่องน้อง ๆ ฯลฯ วาระล่มสลายมาเยือน โดยมิได้คิดถึง ....เมื่อดำเนินกิจการมากับมือ ได้เพียงปีเศษ มีความจำเป็นกดดันตัวเอง ให้ต้องตัดสินใจครั้งใหญ่ ในชีวิต ที่ไม่เคยต้องคิดมาก่อน เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ และเพื่อไม่ให้ทุกอย่างบานปลาย ให้อื้อฉาวอับอายไปมากกว่านี้ ต้องตัดสินใจถอน วางมือลง จากทุกสิ่ง ด้วยความเจ็บปวดในชีวิตเป็น ครั้งแรก พกความสูญเสียของคุณทองห่อ กับมูลค่าทรัพย์สิน ส่วนตัว ถึงแม้จะไม่ได้มากมายอะไรจนถึงกับ สิ้นเนื้อประดาตัว แต่มันก็เป็นจำนวนมากสำหรับสภาวะชีวิต ในตอนนั้น แต่น้อยที่สุดก็ได้ทำให้กอบกู้สถานะภาพ ของกิจการจาก...มาเป็นเริ่มต้นได้ใหม่ ไม่เคยติดแม้กระทั่ง ค่าน้ำ ค่าไฟ ฯลฯ ...อะไร ๆ ในชีวิต เปลี่ยนแปลงโดยฉับพลัน...อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด What ever wii be...will be .   
  
     เมื่อชีวิต ต้องถูกมรสุม กระหน่ำใส่วิถีชีวิตเป็นลูกแรก ก็รู้สึกตัวว่า มีโรคภัยมาประจำตัว ตั้งแต่บัดนั้น เพราะจะเกิดอาการวูป หน้ามืด เสียดแทงหัวใจ อย่างเจ็บปวดรวดร้าว ต้องกัดฟัน ยิ้มสู้เมื่อรู้ตัวเองว่า ภัยกำลังมาครอบคลุมชีวิตตัวเอง เรื่องนี้เป็นเรื่องหนึ่ง เรื่องแรกที่สำคัญในชีวิต จะบอกกล่าวเล่าเรื่อง เรื่องเล่า เสี้ยว...ของชีวิต ลงลึกไปในรายละเอียดคงไม่ได้ มันเป็น วิกฤติแรกของชีวิต ที่ต้องรับชะตากรรม แบบที่ไม่เคย รับรู้ว่ามันจะรุนแรง กระทบกระเทือนจิตใจ ถึงปานนี้ ...ชีวิตที่ว่าลำบากเติบโตมา ตั้งแต่วัดมหรร เกมส์ชีวิต ที่ต้องเอาตัวเองให้รอด มันแตกต่างกันมาก โดยเฉพาะความรู้สึก เพราะบุคคลที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ เป็น.....มันสุดจะรันทด ต้องกลืนน้ำตา พร้อมเลือด ข่มความเจ็บปวด .....

เป็นเหตุการณ์ที่เข้าใจว่า ใคร ๆ สามารถประนามได้ เพราะ....คู่กรณี เป็น...ไม่ต้องมีเหตุผล ถ้าจะได้ยิน...ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง สอนให้ตัวเองรับรู้ ถึงความเจ็บปวด รู้จักปัญหา รู้ตัวเองว่าต้องเผชิญ กับสิ่งที่ไม่คาดคิด รู้จักการปรับตัวในการดำเนินชีวิต ตลอดจนธุรกิจ ฯลฯ จักต้องทำอย่างไร ...การบริหารจัดการอะไรในครอบครัว โดยมีธุรกิจ วางให้เห็นต่อหน้า มีรายได้ มีตัวเงินเข้ามาในวิถีชีวิต ใครที่มองเห็นเพียงภายนอก ก็คงจะนึกคิดไปว่า ทำอะไร ประพฤติ ปฏิบัติ ไม่ถูกต้อง ...จำต้องขอ ปฏิเสธ.....แต่ให้เหตุผล และชี้แจงรายละเอียดไม่ได้ ไม่มีข้อแก้ตัวใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่มีใครผิดใครถูก 

 
นอกจากถูกใจ หรือ ขัดใจ เท่านั้น ที่เป็นดรรชนี วัดความต้องการ ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป....จำต้องทิ้งความรัก เคารพ ผูกพัน ไว้กับบทบาทของตัวเอง วางเรื่องส่วนตัวเกือบทุกอย่างไว้ที่ซอยพาณิชยการธนบุรี จำพรากแม้กระทั่งความคุ้นเคยของชีวิต กับสิ่งที่ซ่อนไว้ในหัวใจ ที่ไม่สามารถปริปาก หรือทำความเข้าใจอะไรกันได้ แอบปวดร้าว ระทม ก็ต้องทนตรอมตรม กับคน คนที่ได้แนบชิดสนิทกัน เหมือนคนไม่รับผิดชอบ ทำเหมือนคลื่นกระทบฝั่ง ...ขออภัย ที่ไม่สามารถอธิบายอะไรให้ได้...ร่องรอยของความระทมกับหนี้สิน ที่เป็นภาระของตัวเองกับคุณทองห่อ ค่าจ้างงานพิมพ์ ที่ไม่สามารถตามเก็บได้ เพราะงานค้างคาอยู่ .....
                                 
ไม่ต้องเรียกร้อง คร่ำครวญอะไรให้น่าสมเพช เพียงแต่อยากให้ฟ้าดิน ยังคงรับรู้ เรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิต เมื่อจะย่างเข้าสู่ วัยเบญจเพส ซึ่งโบราณเขาเชื่อกันว่า จะต้องมีอะไรเกิดขึ้นชีวิต ในทางอาถรรพ์  ฯลฯ ...เชื่อไหมล่ะ ? ...ไม่เชื่อก็ต้อง เชื่อ พร้อมกับครางเบา ๆ...ไม่เชื่อ ! อย่าลบหลู่  ...เหตุการณ์ ...ที่เกิดขึ้นกับชีวิต เป็นการเปลี่ยนแปลง ชีวิต ครั้งยิ่งใหญ่ ต้องระทมทนทุกข์ใจ อยู่นานวัน ใช้เวลาสะสางอะไร ที่ค้างคาอย่างปวดร้าว เพื่อไม่ให้มีชนักติดหลังมาด้วย
                    







อุปกรณ์ทำโรงพิมพ์ สำนักพิมพ์ธรรมเสวี
....พ.ศ.2514 - 2515
  
                                                         
 








     
















































บันทึกเมื่อ.....21 กุมภาพันธ์ 2551..... เวลา 9.50 น.
พิมพ์เมื่อ.......12 ธันวาคม 2555

 
                                                     

 




ขอบคุณ....ที่ติดตาม กรุณาช่วยคลิก                                  โปรดติดตาม...เล่าเรื่อง เรื่องเล่า
...............ลงชื่อเข้าใช้.....ขอบคุณ                                  เสี้ยว.....ของชีวิต    ตอนต่อไป





ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

add comments.