วันอังคารที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2555

14.1 ชีวิต.....เหมือน เริ่มต้น















เมื่อต้อง.....เริ่มต้น



1.  SELF - DISCIPLINE.........ฝึกตนเองให้มีระเบียบวินัย ในการดำเนินชีวิต 
                                                   รู้จักบังคับใจตนเอง

2. SELF - RESPECT....................มีความเคารพตนเอง

3. SELF - IMPROVEMENT..........................รู้จักปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้นเสมอ

     4 SELF - CONFIDENCE............มีความเชื่อมั่นในตัวเอง

4 SELF.....คือ ปรัญญา ของ สถาบันอาจารย์เกริก หรือ วิทยาลัยเกริก ที่เราร่ำเรียนมา พวกเราต้องถูกทบทวน จาก อาจารย์เกริก ทุกครั้งที่เข้าเรียน ในชั่วโมงเรียนที่อาจารย์สอน คำขวัญ ประจำสถาบัน คือ " ความรู้ทำให้องอาจ " ...ลองกลับมาถามตัวเองดู ...องอาจ ไหมล่ะ ?.....ที่สำคัญในชีวิต ชีวิตที่ปากน้ำ ถือเป็น เสี้ยว....ของชีวิต  ที่สำคัญยิ่ง ชีวิตตอนนั้นโตเต็มวัย เลย 20 ปี มาแล้ว ผ่านวันความเป็นคน ที่สมบูรณ์ ตามกฏหมาย ก็ถือว่า บรรลุนิติภาวะ  มีวิจารณญาณ ที่จะคิด นึก ตัดสินใจ ในการกระทำต่าง ๆ ทำแล้วไม่มีสิทธิ์ อ้างความชอบธรรม ใด ๆ ถ้าหากการกระทำนั้นผิดกฏหมาย ตามที่ได้เรียนเพิ่มเติมมาในภายหลัง....."บุคคลจะอ้างว่าไม่รู้กฏหมาย แล้วกระทำความผิด ไม่ได้ "  ถ้าจะซีเรียส หนักไปไหม บันทึกภาคนี้...ออกจาก SELF ต่าง ๆ ดีกว่า ก่อนที่จะพลิกตำรา ไม่ทัน

การใช้ชีวิต เล่าเรียน ใน สถาบันอาจารย์เกริก มีเพื่อนมาก ขนาดอาจารย์..ไอ้วารี (ขอโทษ เรียกกันแบบนี้ มาตลอด)...วารี ตัณฑกำเนิด ยังเป็นเพื่อนกันเลย เรามีกิจกรรม ร่วมรื่นเริง สุขสำราญ ฯลฯ รวมถึง ต้อย..อ๊อด..ติ๋ม..หวาน..อ้อย..หนู..ปั๊ด ฯลฯ เราไม่ค่อยจะเกี่ยวอยู่ เพียง เรื่องบิลเลียด และสนามม้า อาจารย์ไอ้วารี เป็นเพื่อนที่น่ารัก ไม่เคยขัดใจเพื่อน จะเอา หรือ ทำอย่างไรว่ามา เพื่อนชอบเล่นรถ ตามกำลังอัตถภาพของตัวเอง มีรถเฟี๊ยต 1100 D อยู่คันหนึ่ง ไปไหนไปกัน

รถคันนี้ ขนคนไปเที่ยว งานเกษตรแฟร์ คืนวันปีใหม่ ปีนั้น ถึง 10 คน เพื่อนที่เป็นสุภาพสตรี บ่นอุบ โดยเฉพาะ อ้อย-ติ๋ม เพราะเสื้อผ้ายับเยิน ดีที่เป็นงานกลางคืน...ไปเที่ยวไปกิน นอนกันทุกรูปแบบ ไปใช้ชีวิต บน เกาะสาก อยู่หลายคืน จับปลา เผาย่าง กินกัน จนเบื่อ...ทั้งท่องเที่ยวป่า เขา ลำเนาไพร ภูกระดึง เขาใหญ่..ฯลฯ .....หลังจากเรียนจบ แล้ว ก็ยังพานั่งรถแข่ง ไปตลุย กันถึงเมืองแพร่ ขับรถหลงทาง ไปศรีสัชนาลัย  เกือบเอาชีวิตไปทิ้งกันทั้ง ต้อยและเรา .....หลายปีแล้ว ถามข่าวคราวเพื่อนมาโดยตลอด เจอคนนามสกุลเดียวกัน ก็ถามถึง ครั้งสุดท้ายที่เจอกัน เพื่อนทำงานอยู่กรุงไทย จากเมืองนนท์มา สาขาประดิพัทธ์ จนถึงทุกวันนี้ สามสิบกว่าปีแล้ว ไม่ทราบข่าว คราวเพื่อน เคยไปหาที่ ซอยเฉยพ่วง บ้านก็โยกย้าย ถามคนข้างเคียงไม่มีใครทราบ

เพื่อน ที่เกริก สนิท และรักกันมากมาจนถึงทุกวันนี้ วันที่กำลังจะเดินทาง มุ่งสู่ 60' คือ ต้อย.....ประกาย ศรีสัตยากุล  ต้อย เป็นเพื่อนที่รู้ตื้นลึก หนาบาง  ของเราดีที่สุดคนหนึ่ง ยามทุกข์ยาก หลังจากที่ประสบเภทภัย นานาอุปสรรคชีวิต ที่ต้องเจอ  ต้อย  จะคอยเจือจาน ให้กับมือตลอดเวลา ถึงแม้มูลค่าจะไม่ได้มากมาย เป็นกอบเป็นกำ แต่ก็ช่วยให้เราผ่อนคลายอะไรได้ โดยเฉพาะเวลาไปไหน มาไหน ได้พบเพื่อน  เรื่องค่าใช้จ่าย ค่าหาร..ต้อยจะพูดเสมอเมื่อเรา ทำท่าปฏิเสธ..." มึงทำอย่างไรก็ได้ มาหากู กู รออยู่ที่....."  นั่นย่อมหมายถึง ขากลับ  ไม่ต้องห่วง....มีต้อย ไปด้วย ต้อย  จะช่วยดูแลให้ไม่ต้องกังวล หรือไม่ได้ไป ยิ่งเวลาไปสังสรร่วมก๊วน ก็มีเพียง ต้อย กับ เล็ก...วราภรณ์ และ ออม..อภิญญา บ้างในบางโอกาส ที่ช่วยดูแลรวมถึง ติ่ง... สุวิมล ที่ลำบากแต่ก็ยังช่วยเพื่อน....นอกจากบุคคลเล่านี้ ที่มีน้ำใจให้ ก็เพียง กิน เที่ยว เฮ ฮา แสดงเพียงน้ำใจ ต่อหน้า ว่าฉัน...ใครที่มีน้ำใจหยิบยื่นให้ ไม่เคยลืม มีความเป็น "เพื่อน" ที่ให้เพื่อน...ตลอดระยะเวลาตั้งแต่คบกันมา ถ้านับตั้งแต่ ปีที่เรียนจบ ปี พ.ศ. 2514 ค.ศ.1970 ...ร่วมห้าสิบปีผ่านมาแล้ว... จนมาถึงปัจจุบัน ต้อย ยังเสมอต้นเสมอปลาย ในการคบกันมาตลอด ไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกัน ไม่ทันลืม เพื่อนก็จะโทร.ให้ออกมาหาอะไร ดื่มกินกัน  กับครอบครัวเพื่อน...เมื่อครั้งที่ครอบครัวเรา อยู่กันพร้อมหน้า เราสนิทกันมาก จะไปเที่ยว

ต่างจังหวัด พร้อมกันทั้งสองครอบครัว อีกทั้ง ต้อย ก็สามารถเข้ากับ กลุ่มเพื่อน ก๊วนแป๊ะ  เมื่อครั้งที่ ที่บ้านหน้ารพ.สยาม เป็นที่ชุมนุมเพื่อน ทุกกลุ่ม ...จะได้บันทึก เล่าเรื่อง เรื่องเล่า ในตอนต่อไป.....หลังจากเล่าเรียนจนจบหลักสูตร ในระดับหนึ่ง ในระดับที่จะเอาไปทำมาหากินได้แล้ว เป็นปีที่สถาบันอาจารย์เกริก ได้รับรองเป็น วิทยาลัยเอกชน  กลุ่มแรก มีสถาบันอื่นได้รับรอง เช่น วิทยาลัยกรุงเทพ ..ธุรกิจบัณฑิต...หอการค้า ฯลฯ และมหาวิทยาลัยรามกำแหง เปิดเป็นมหาวิทยาลัยเปิด เป็นปีแรก เพื่อน ๆ หลายคนศึกษาต่อ ทั้งไปราม และเรียนต่อที่เกริก อีกหลายคน ที่ทางบ้านมีฐานะ ก็จะเดินทางไปศึกษาต่อ ยังต่างประเทศ



ที่นี่ ทำให้เราเรียนรู้ชีวิต มากยิ่งขึ้น ถ้าจะพูดแบบตลาด ๆ ก็คงจะต้องพูดว่า...เป็นผู้เป็นคนขึ้น ทั้งหมด ก็คงจะต้องยกให้เป็นความดี ของคุณทองห่อ ที่คอย กำชับ ดูแลควบคุมการไปเรียน คอยกระตุ้น กระตุก เมื่อเห็นว่า มันจะ....คุณทองห่อ เข้ามาในวิถีชีวิตมากยิ่งขึ้นในช่วงนี้ จนบางครั้ง ไม่กล้าที่จะทำอะไร ที่ดูเหมือนหักหาญน้ำใจกัน ทั้ง ๆ ที่เคยทำตัวเองง่าย ๆ ปล่อยใจไปตามเกมส์ แม้กระทั่งเรื่องความรัก ถึงจะมีที่ถูกตาต้องใจกันอยู่ ในสถาบัน แต่ก็ต้องปล่อยวาง ทำใจ ให้ใสซื่อ ไม่ต้องให้มีระเคาะระคาย ทั้ง ๆ ในขณะที่เรียนอยู่นั้น มีทั้งที่ปราจีน ในซอยพาณิชย์ที่พัก แล้วยังจะ ทำอะไรออกทางใบหน้าไม่ได้ แน่นอน แค่นี้ ไม่ถึงกับสับหลีก แต่ก็ต้องระมัดระวังความประพฤติตัวเอง พอสมควรแก่สถานะเหตุการณ์

บันทึกเมื่อ.....18 กุมภาพันธ์ 2551.....เวลา 14.45 น.
พิมพ์ เมื่อ......4 ธันวาคม 2555
                                                                          
                                                                              โปรดติดตาม เรื่องเล่า เล่าเรื่อง   
ขอบคุณ.....ที่ติดตาม กรุณาช่วย คลิก                              เสี้ยว....ของชีวิต  ตอนต่อไป
...................ลงชื่อเข้าใช้..... ขอบคุณ
                                                                      


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

add comments.