วันพุธที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2555

8. มีอะไร มาคุยกัน







 




คุย..... กันบ้าง


 

เมื่อวันเสาร์ ที่ผ่านมา ไปกิน ดื่ม กลืนกาแฟตามปกติ ลืมเล่าเรื่อง ไปเรื่องหนึ่ง พอมาวันนี้มานั่งกินกาแฟตามปกติ เลยนึกขึ้นมาได้ หลังจากที่นั่งนึกถึงอะไร ๆ ในชีวิต ... มีเพื่อน ที่ KC * ....ออม ..อภิญญา *.....นัดมาคุยปรึกษาด้วย เกี่ยวกับเอกสารบางอย่าง ซึ่งพิจารณาแล้ว ไม่มีผลอะไรตามกฏหมาย คุยไปคุยมา ถึงเรื่องราว สารทุกข์สุขดิบในชีวิต (ของเรา)  เพื่อน แสดงความมีน้ำใจกับเพื่อน จะให้ไปอยู่คอนโด ที่ซื้อไว้ นาน 5 - 6 ปีมาแล้ว และให้คนอื่นดูแล เก็บเกี่ยวผลประโยชน์ค่าเช่า  โดยที่ตัวเองไม่ได้ไปสนใจอะไรเลย ....ชวนกันไปดู มีคุณน้อย ไปด้วย  ..คอนโดนี้อยู่ถึงสุขุมวิท ซอย 101/1 เข้าซอยไปไกลมาก เกือบทะลุถึงถนนศรีนครินทร์ ...เมื่อไปถึงปรากฎว่า สภาพห้องรกร้าง ต้องซ่อมแซม เสียหายเรือนแสน เพราะผู้เช่า ตลอดจนผู้ดูแล ปล่อยปละละเลย ไม่แจ้งให้เจ้าของทราบ ถึงเหตุไฟไหม้ในอาคาร ดูแล้วก็เห็นใจเพื่อน ความมีน้ำใจงาม ให้ดูแลฟรี ๆ เก็บค่าเช่ากินเปล่า แต่ตัวเองต้องชอกช้ำ ลำบากใจ มันก็น่าหดหู่ใจ ...สถานที่ไกลทำเล และความคุ้นเคยที่จะติดต่อ ทำอะไรในทางส่วนตัว จึงต้อง..... ขอขอบคุณ 


ยังมีดีอยู่บ้าง ที่บางวันเพื่อนในกลุ่ม KC.โทร.มาเรียกให้ออกไปสังสรร แต่บางที หรือ หลายที จะไม่สะดวก ถ้าจะทำตัวแบบนั้น ชีวิตมันไม่เหมือนเดิมที่จะทำอะไรตามใจปรารถนาได้ .....ผ่านไปเถอะนะ รู้อยู่แล้วว่า ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม เตรียมตัวทำใจมาตั้งแต่....รู้แล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้น จะต้องมีสถานะชีวิตอย่างไร ไม่ต้องถามตัวเอง เพราะวิถีชีวิต คือคำตอบของชีวิตอยู่แล้ว ....เดี๋ยวอารมณ์ กระเจิงไปไกล เกินกว่าที่จะกู่ ร้อง ให้กลับมา มันไม่ได้มีอะไรดีขึ้นมา นอกจาก...Sad Movie....บรรเลงเพลงชีวิต โดยไม่ต้องมีผู้อำนวยการเพลง เล่นไปได้เอง ตามบทที่ ฟ้าลิขิต....



บันทึกเมื่อ.....22 มกราคม 2551.....เวลา 18.30 น.


หมายเหตุ.....* KC. คือ KRIRK COLLEGE ...วิทยาลัยเกริก ปัจจุบันเป็น KKU .
                    มหาวิทยาลัยเกริก .....ออม...อภิญญา เป็นเพื่อนร่วมรุ่น ตอนเรียน
                    สนิทกันในระดับหนึ่ง มีกิจกรรมที่ต้องทำงานร่วมกัน เมื่อเรียนจบ
                    ต่างคนก็ต่างแยกย้าย กันไปตามทาง ใครทางคุณ จนเวลามีงาน
                    สังสรร หรือเจอกันในหมู่เพื่อนแต่ละกลุ่ม หรือมีธุระอะไรที่ต้องคุย
                    ก็จะนัดเจอกัน เพื่อนก็จะคอยดูแล ไม่ต้อง ให้กังวลให้เป็นประจำ 
                    ยังมีเพื่อนที่ KC. อีกหลายคน และหลายกลุ่มที่สนิท  คงจะได้มี
                    โอกาส กล่าวถึงต่อไป.....*

ชีวิต ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ไปตามที่บอกอยู่เสมอ  วันไหนไม่มีกิจกรรม หรือ วิถีชีวิต ที่ตัวเองกำหนดไว้ ก็ได้แต่วนเวียนอยู่ข้าง ๆ ที่อาศัยหลับนอน เกือบปีแล้วที่ชีวิตต้องเวียนกลับอย่างฉับพลัน ก็ได้แต่บอกกับตัวเองว่า ช่างเถอะ...What ever will be, will be ! .....อะไรจะเกิด ก็ ต้องเกิด เพียงแต่บางขณะรู้สึก ว้าเหว่ มีเวลาคิดถึงชีวิตมากมายเกินเวลาไป คิดถึง คนที่ควร คิดถึง....คิดถึงสายเลือด .....คิดถึง....คิดถึงเวรกรรม ที่ต้องกล่าวถึง จำต้องทนฝืน ยืนโต้ คลานต้านลมที่โถมใส่ จำต้องนอนฝืนความรู้สึกที่ต้องผจญ หยาดน้ำ ที่ค่อย ๆ เออท่วมสายตา สาดใส่สายใยแห่งความรันทด ไม่มีอะไรที่ต้องทำ นอกจากความอดทน อดกลั้นกระแสตีบตันในใจ ....นี่แหละ เสี้ยว .....ของชีวิต




อารมณ์....ยามนี้ขอมีเพียง...ใครสักคน ...ขอเป็นคนเดียว ที่จะพยุงไม่ให้ซวนเซ ล้มลงคลุกชีวิตรันทด ซ้ำลงไปอีก ขอเพียง จับมือกันเดิน ด้วยใจผูกพัน จะหิวหรืออิ่ม จะยิ้มใส่กัน ถึงจะทุกข์เท่าไหร่จะสู้ทน ไม่มีบททดสอบ..... ที่เคยมี เขาก็ไม่อยู่แล้ว....ถ้าวันนี้ยังมีเขาอยู่ ....เราคงไม่ต้อง ล้ม ยืนสู้อะไรอยู่คนเดียว ...ที่มีอยู่ยังไม่ใช่ เป็นเพียงคนใกล้ชิด ที่ทำให้อะไรดีขึ้น ในระดับหนึ่ง ยังไม่ใช่ครอบครัว...ยังไม่ใช่คนที่จะทำอะไรก็ได้ เพราะทำไม่ได้ ...แม้แต่จะเดินเข้าไปหยิบน้ำ หรือ อะไรในตู้ ขึ้นมาดื่มกินได้เอง อนิจจา...นี่แหละชีวิต มีเทพนิยาย ละคอนน้ำเน่าหลายร้อยเรื่อง ยังไม่ผูกเรื่อง มัดเป็นเรื่องเดียว ให้ได้เท่ากับ ชีวิตเรา มีหลายคนผ่านเข้ามาในชีวิต แต่เลือกไม่ได้ตามใจปรารถนา.

วันนี้ ไปเป็นเพื่อน พี่ดา ไปช่วยดูแล เจ้าหน้าที่รังวัดที่ดิน ที่ติดต่อไว้ ให้ไปปักเขตที่ดิน ที่วัดคู้บอน .....เหนื่อย และเมื่อยล้า เพราะไม่มีที่ให้นั่ง  เดิน ๆ ยื่น ๆ ประมาณ 4 - 5 ชั่วโมง ครึ่งค่อนวัน กว่าจะแล้วเสร็จ กลับมาถึงที่พัก ปวดเมื่อยขา พอสมควร ดีที่เป็นคนออกกำลังกายประจำอยู่แล้ว ก็เลยต่อสู้ผจญกับสภาวะแวดล้อมได้ อากาศก็ร้อน ทั้งมีฝนลงมาโปรยปรายอีก หลายวันมานี่ไม่เข้าใจธรรมชาติ ..จะเป็นฝน ชะ ช่อมะม่วงตามธรรมชาติ เพราะอากาศแปรปรวนมาก ก่อนหน้านั้นก็มีหมอกลงจัดอยู่หลายวัน  ...โลกจะเอลนิลโย่ หรือ ล่านิลโย่ ล่ะ....กลายเป็นรายงานสภาพอากาศ ไปซะแล้ว ?

บันทึกเมื่อ.....1 กุมภาพันธ์ 2551......เวลา 20.30 น.


เมื่อวาน เป็นวันเสาร์ เป็นวัน กิน ดื่ม... กลืนกาแฟ เปิด net ตามวิถีชีวิต ที่ียึดถือเป็นการทำตัวเองไม่ให้ต้อง....แต่ที่พิเศษ คือ ในตอนเย็นเพื่อนร่วมรุ่น โทร.ให้ไปสังสรร วันคล้ายวันเกิดเพื่อน เชษฐนันท์ อินทรคูสิน มีลูกชาย เป็นนักร้องดังของแกรมมี่เพื่อนในกลุ่ม คนนี้เรียนอยู่ กรุ๊บเดียวกัน มี เล็ก...วราภรณ์ (คนนี้เป็นเพื่อน เป็นน้องสาว เพราะญาติผู้ใหญ่ของเรา สนิทสนมคุ้นเคยกันดี ) ติ่ง...สุวิมล (คนนี้ก็รู้จักกันมา ตั้งแต่ตอนอยู่วัดมหรร )  ปุ่น... ที่จริงต้องมี ต้อย ด้วย แต่ ต้อย ไม่ค่อยชอบมางานแบบนี้ โดยเฉพาะที่นี่ ยังไม่เคยเห็นต้อย มาสักครั้ง แต่ โทร.บอกเราติดงานที่เกาะกง แล้วก็ ยังมี ตั๊น...เฑียรชัย อีกคน .....นอกจากนี้ก็เป็นเพื่อนรุ่นน้อง ที่คนในกลุ่มสนิทสนมกัน มี จี๊ด ...รอด..สมควร (ไม่ได้มา) ...และคนอื่นที่เราไม่ค่อยคุ้นเคยนัก อีกสองสามคน  ทั้งหมดที่เอ่ยนาม มานี้ เป็น เพื่อนกลุ่ม KC. คงไม่ต้องขยายความกันอีก
 
ทั้งหมด ที่กล่าวนาม มานี่ เป็นเพื่อน กลุ่มเกริก ที่จะสนิทกันระดับหนึ่ง แต่ละคนความสนิทสนม แตกต่างกันไป ยังคบหาไปมาหาสู่กันบ้างยามปกติ นอกจากนี้ก็ยังมีกลุ่ม ออม...อภิญญา ในกลุ่มเด็กหอ ที่เกริก มีเพื่อนหลายกลุ่ม ที่สนิทกันมาก ทั้งตอนเรียน แถมตอนจบแล้ว ยังมาขลุก ที่บ้าน (ตอนหน้ารพ.สยาม) จนเปรียบเหมือนมาบ้านตัวเอง เข้าออกได้ทุกเวลา ทั้ง กินนอน เฮฮา มี ติ๋ม...อ้อย...หวาน...อ๊อด...ปั๊ด...หนู (หนู เป็นน้องอ้อย เป็นทิฟฟานี่ รุ่นแรก เพื่อนแต่งองค์ ทำตัวเองจน อกระเบิด เสียชีวิตไปเมื่อเกือบ 20 ปี ที่ผ่านมา ...อ๊อด ...ดำรงค์ศักดิ์ นิยมรัฐ นี่ก็กินนอน อยู่ที่บ้าน ก็จากไปแบบ ยังไม่น่าตาย เมื่อ 10 ปี ที่ผ่านมา เพื่อนกลับจากตีกอลล์ฟ แล้วนอนหลับ ไปเฉย ๆ และอีกคน ตู๋ ที่มีความเป็นเพื่อนในกลุ่ม บ้าน......  รวมถึง เพื่อน จาก กลุ่ม แป๊ะ ด้วย



ตู๋...อาคม ดิษาภิรมย์ เป็นน้องชาย ติ๋ม เพื่อนก็เพิ่งจากไป เมื่อ 4 - 5 ปี เพราะโรคร้าย ที่คุกคามคนทั่วโลก คุณมะ ......ติ๋ม ไปตั้งรกราก อยู่ที่ออสเตรเลีย (เพื่อนคนนี้ มีอดีตสามี ที่มีภาระกับเรา เจอกันตอน งานตู๋ ถามถึงก็บอกว่าแล้วจะจัดการให้ ...เงียบ ไร้...จนถึงทุกวันนี้ ....หวาน ทราบว่าไปอยู่เยอรมันกับสามี ...นานวันเข้า บางคนล้มหายตาย จากกันไป ยิ่งอ้อย เลิกกับสามี ออกจาก ร.ส.พ. แล้วไม่เคยเจอกันเลย ตั้งแต่ก่อนที่คุณทองห่อ จะจากไปซะอีก ...ยังคิดถึงความสวย ของเพื่อนอยู่นะ ไม่รู้ว่าเป็นไง มาไง ยิ่ง หนู กับอ๊อด จากไป ก็ยิ่งไม่ทราบข่าวเลย...อีก เสี้ยว.....ของชีวิต

ตัดฉับ.!...กลับเข้ากิจกรรมที่กระทำในวันนี้ ออกไปหาเพื่อน ๆ ในกลุ่มตัวเอง เกือบครบแล้ว.......




 
สนุกสนาน สบายใจพอสมควร ดื่ม กิน ที่บ้าน มีหลายคน play card..... ตามเวลา แล้วยังย้ายไปนั่งต่อ ร้านมิลินทร หน้าบ้านเชษฐ เพื่อน ๆ เขาตามใจ คนชอบ คาราโอเกะ โดยเฉพาะ ติ่ง เจอไมค์ ไม่ได้ และอีกคน คือ แป้ว เพื่อนในกลุ่ม จี๊ด ชอบร้องเพลง ....เดี๋ยวนี้ ติ่ง ร้องเพลง ขยับไมค์ ได้พัฒนาขึ้นมาก ขนาดมือขวาถือไมค์ ไม่ค่อยได้ เพราะแขนหัก ยังบอบช้ำอยู่...ขอโทษนะ ลืมกล่าวถึงเพื่อน สนิทไปอีกคนในงานวันนี้ ตู่...ศรีวิกา ปกติ เพื่อนคนนี้ชอบเต้นรำ มากกว่าร้องเพลง แต่เดี๋ยวนี้กลับชอบ นับเลขแล้ว คงเป็นไปตามสภาวะแวดล้อม ตรงนี้เพื่อนเลยนั่งฟังเฉย ๆ

ที่จริงเราไม่ค่อยชอบมา คาราโอเกะ กับเพื่อน ๆ เพราะมีบางคนถือว่า ออกตังค์ มั้ง ? เลยจะร้องอยู่คนเดียว ไม่สละให้เพื่อนตามคิว หรือ...ฟังคนอื่นร้องบ้างเลย ถึงคิวเป็น เดินคว้าไมค์...แต่ตอนจะจบ จากลา ไม่สวย เหมือนที่ ต้อย ไม่ชอบใจเอาซะเลย เพราะบางคนเป็นเสือปืนฝืด รู้อยู่แล้วว่าจะต้อง ควัก แต่ก็ เชื่องช้าเหลือเกิน เราเองก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะไม่มีจะควัก ...นี่แหละเป็นเหตุผลส่วนตัว ที่ไม่อยากไปไหนด้วย ต้อง white lie กับเพื่อน ๆ บ่อย เพื่อนคนอื่น ๆ ที่ไม่ค่อยสนิทกันคงอาจจะมองว่า เรา ....เพราะเห็นนั่งเฉย ๆ เหมือนที่เรามองคนอื่น บ่อยครั้งที่ปฎิเสธ ไปเจอ นอกเสียจาก ต้อย หรือ เล็ก เอ่ยปาก รวมทั้งมี ออม อีกคน ที่พูดเสมอว่า มาให้ได้ก็แล้วกัน เรื่องอื่นฉันจัดการให้แกเอง...นอกจากที่เอ่ยนามมานี่ ไม่มีใครเอ่ย...กับเรา ขนาด บอกว่า "....ฉันจัดการเอง " ยังเคยถูกล้มเลิกเลย....มีหลายคนที่เข้าใจสถานะเรา ก็ต้องขอบใจเพื่อนไว้ด้วย จนมีเพื่อนที่ใกล้ชิด บอกว่า ถ้าต้อย ไม่มา ...ก็ไม่มา ที่จริงอาจจะมองว่าเป็นเรื่องหยุมหยิม แต่ก็ทำให้รู้ว่า ...เจ้าภาพวางพันหนึ่ง ที่เหลือ 600  ต่างคน ต่าง.....ฯ ล ฯ

กลับถึงที่พักอาศัย  เกือบตี 1 เล็ก ชวนให้ นั่งรถเป็นเพื่อน ไปส่งที่บ้าน ซอยมิสทีน ถนนรามคำแหง เลยสัมมากรไปอีก เสร็จแล้ว เลยไปส่ง ตู่ ที่บ้าน ฟลอร์ล่า วิลล์ ถนนสุวินทวงศ์  เกือบถึงหนองจอก แล้วจึงมาส่งที่พักเรา ค่ารถ 380 บาท ไกลไหมล่ะ เล็ก จัดการให้ แถมเหน็บให้อีก เหมือนหลาย ๆ ครั้งที่เจอะเจอกัน รวมถึงติ่ง ก็ยังเคยฝากเล็ก มา มีอีกคนทำแบบนี้ เกือบทุกครั้ง หลังจากที่เรา...! คือ ต้อย...ประกาย





ขอบคุณ......ที่ติดตาม .....เล่าเรื่อง
เสี้ยว.....ของชีวิต ตอนอื่น ๆ ต่อไป


บันทึกเมื่อ.....3 กุมภาพันธ์ 2551 .....เวลา 10.30 น.
พิมพ์เสร็จ........31 ตุลาคม 2555

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

add comments.