วันพุธที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2555

พูด คุย ถึงตัวตน





 


  



 คุยถึงชีวิต...



 
ไม่ได้ ไปไหน เสี้ยว.....ของชีวิต ตามวิถีทางดูเหมือนจะปกติ เพียงแต่มีอะไรกดดัน ลึก ๆ อยู่ในใจ เรื่องวิถีชีวิต พูด หรือ แสดงอารมรณ์อะไรออกไป อาจจะไม่ดีกับตัวเอง และคนใกล้ชิด ต้องทน ๆ เอา ชีวิตมันก็คงจะลงที่เวรกรรม ไม่ใช่ wel come.....to my world. เดี๋ยวใครมาอ่านแล้วงงกันไปเลยเถิด เรื่องส่วนตัวระหว่าง พ่อกับลูก อย่าพูดถึงดีกว่าไม่อยากสร้างตราบาปอะไร 

วันนี้ไปที่ บ้านบางเขน ที่นี่อบอุ่น พอสมควร ถึงแม้ว่าบางโอกาสการแสดงทัศนคติ อาจจะไม่ลงรอย หรือ คนละความถี่บ้าง ก็จะใช้วิธี นิ่งเสียตำลึงทอง ที่ต้องไปในวันนี้ อาจจะเป็นเพราะภาระกิจ พา * พี่จุฬี * หรือ ป้าจุฬี (ถ้าเรียกนำลูก) ไปพบหมอตา ตามกำหนดประจำเดือน มีพี่ดา * วีนัส * ร่วมไปด้วยก็เลยได้นั่งรถแท๊กซี่ ไม่ต้องไปเองตามลำพัง เหมือนหลาย ๆ คราว ที่ีนี่เปรียบเสมือน บ้านญาติผู้ใหญ่ เมื่อตอน  *อานาท * ยังมีชีวิตอยู่ จะมีบรรยากาศอีกแบบหนึ่ง ออกไปทางเฮ ฮา สนุกสนาน เพราะดื่มแล้วจะคุยสนุก คุยถึงเรื่องเก่า ๆ เรื่องในวงการทหาร และอื่น ๆ ในสมัยของท่าน เสียใจที่ท่านได้จากโลกนี้ไปแล้ว เมื่อสองปีที่ผ่านมา จะเข้าสามปีแล้ว จากไปขณะที่เริ่มใกล้ชิดกันมาก เพราะก่อนที่จะจากไป ตอนป่วยเราไปนอนเป็นเพื่อน ที่โรงพบาบาลวิภาวดี เพราะลูกสาวไม่สะดวกที่จะนอนเป็นเพื่อน 


 .....ที่บ้านนี้ มี ป๋อม เป็นเสมือนน้องสาว ที่พูดคุย เปิดใจอะไรกันได้ในระดับใกล้ชิดคนหนึ่ง มี ริน (แม่บ้าน) จะคอยดูแลเอาใจใส่ ทั้งอาหาร การกินเมื่อหิว รวมถึงชงกาแฟอร่อย หอม หวาน ให้ดื่มทุกครั้งที่ไป แถมยังมีอาหารใส่ถุงห่อกลับบ้านให้อีกในบางโอกาส...น่าจะไปบ่อย ๆ ไหมล่ะ ....แต่บางครั้งก็ขี้เกียจ ไปทานส้มตำ ไก่ทอด ลาบปลาดุก (น้าเลิด) ร้านอาหารในซอย ถัดบ้านไป บางวันไม่อยาก แถมบางครั้ง รินโทร.สั่งล่วงหน้าเป็นชั่วโมง ไปเอาแล้วยังต้องยืนรอ อีกนานเป็นครึ่งค่อนชั่วโมง ถึงจะได้ ก็เลยมีอาการ เบื่อ ที่จะคอยกิน หรือ หายอยาก สู้มีอะไรก็ กิน ๆ ไป สะดวกกว่า ...เข้าตำรา มีให้กิน แล้วยังจะบ่นอีกล่ะเปล่าเนี่ย ?

หมายเหตุ ......พี่จุฬี คือ คุณจุฬี   บุณยรัตนพันธ์
                   พี่ดา  คือ คุณวีนัส บุณญรัตนพันธ์ สองท่านนี้เป็นบุตรสาวของ
                   คุณย่าถวิล บุณยรัตนพันธ์ ที่เราพบกับท่านที่บางขุนพรหม เมื่อ
                   เสี้ยว.....ของชีวิต ต้องสัญจรไปพักพิง คุณทองห่อ กับท่านสนิท
                   กันมาก ท่านเป็นคนเรียกและตักข้าวให้ทาน เป็นจานแรกจากมือ
                   เล่าเรื่อง ที่บางขุนพรหม จักได้กล่าวถึงต่อไป.
               
                   อานาท....คือ พลโทนฤนาท บุณยรัตนพันธ์ เป็นสามีของพี่จุฬี
                   ส่วน ป๋อม  คือ ลูกสาว และที่นี่ ยังมี แป๋ม ปุ๋ม  อีกสองสาว ตลอด
                   จนอีกหลายท่าน ที่มีส่วนเกี่ยวพันกับชีวิต สนิทสนมกันทั้งที่ไม่ได้
                   ญาต นอกจากพี่อารี ลูกคุณลุงขุน มีเรื่องราวที่จะเล่าถึงต่อไป. 
  
บันทึกเมื่อ......9 มกราคม 2551.....เวลา 21.40 น.

วันนี้ ไปทำธุระเป็นเพื่อนให้พี่ดา เรื่องเกี่ยวกับที่ดิน นั่งรถไปจนเกือบเบื่อ นี่เป็นเพราะรบราชการไทย การบริหารจัดการ ดูเหมือนจะสวนกับความรู้สึกที่ประชาชนจะต้องปฎิบัติ  การแบ่งเขตงาน ดูพิกลชอบกล ที่ดินที่ว่านี้ อยู่ในซอยวัดคู้บอน ไม่ไกลจากบ้านแป๊ะ ถ้านับระยะทางก็ไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร แต่แป็ะไปทำนิติกรรม ที่สนง.ที่ดินบางเขน ถนนพหลโยธิน  เลยบ้านป๋อม นิดเดียว แต่ของพี่ดา ต้องไปที่สำนักงานที่ดินบึงกุ่ม อยู่ไหนรู้ไหม....อยู่ที่ ซอยมิสทีน รามคำแหง 160 เลยหมู่บ้านสัมมากรไปอีกไกล แถมเลี้ยวเข้าซอย  4 - 5 กิโลเมตร ...ยังดีที่เจ้าหน้าที่ ทำงานกันอย่างกระฉับกระเฉง ก็เลยไม่เสียอารมณ์ เขาคงพัฒนาจิตใจ รับใช้ประชาชนไปก้าวไกล แล้วนะ เพราะเราห่างเหินติดต่อราชการไทยมานานมาก เอาไปสามดาวครึ่ง ก็แล้วกัน ถามเจ้าหน้าที่ว่า ทำไม ที่ดินผืนนี้จึงต้องมาที่นี่ คำตอบ คือ....การแบ่งเขตรับผิดชอบ ของสำนักงานที่ดิน เอาคลองกั้นแบ่งเขต คลองนี้ เลยบ้านแป๊ะ มาประมาณ 300 เมตร ตรงคลองข้ามสะพานไปอีก ประมาณ 100 เมตร จึงเลี้ยวเข้าเขตที่ดินของพี่ดา แค่นี้...ทำให้ประชาชนใกล้เคียงสับสน งุนงง แต่ก็ต้องยอมรับ โดยโต้แย้งใด ๆ ไม่ได้ทั้งสิ้น 

 

 บันทึกเมื่อ.....10 มกราคม 2551.....เวลา 18.45 น.

มาถึงวันเสาร์.....จนข้ามวันไปวันอาทิตย์ ชีวิตที่ผ่านมาในระยะนี้ ก็จะเป็นเช่นปกติ ไม่มีอะไรโลดโผน หรือ ต้องโจนทะยานอะไร  วันเสาร์ ตามปกติ ก็จะไปนั่งร้านกาแฟ เปิด net ดูอะไรไปเรื่อย ๆ ข่าวสาร หรือ สิ่งที่ต้องการรู้เห็น วันอาทิตย์ ก็จะไปเดินเล่น และได้ออกกำลังกาย ที่จตุจักร เดิน รอบถึงสองรอบ ทางเดิน ได้ ดู พบ เห็น อะไรเพลิน ๆ เดินจนจะเป็น สิงห์จตุจักร พอช่วงปลายปี ถึงเมษา ก็จะนั่รถเมล์ไปต่อ ดนตรีในสวน ที่สวนลุมพินี แต่ ....เจอเหตุการณ์เศร้าสลดของชาวไทย งานบันเทิง ที่เกี่ยวกับทางราชการ จึงงด  ปีนี้งดมา 2 อาทิตย์ แล้ว ไม่ทราบว่า พ้น 15 วันที่ประกาศไว้ทุกข์ จะกลับมาเหมือนเดิมหรือไม ? หรือ จะต่อไปจน ครบ 100 วัน ก็เลยทำให้ชีวิตช่วงนี้ ขาดกิจกรรมที่เคยไปบ้าง ต้องยอมรับสภาพ เพราะเป็นเรื่อง บังควรหรือไม่บังควร 


พยายามทำตัวเองให้ปกติสุข ตามที่ควรจะทำได้ ถ้ามีกิน บางทีก็ยังไม่กิน เอะ พูดอะไรเข้าใจยากซะแล้ว...หมายถึง มีสตางค์พอจะไปกินอะไร บางทีก็ต้องหยุดคิด เบรคไว้ เพราะมีเรื่องที่จะต้องรวบรวม เพื่อ....แต่ถ้ามีคนใกล้ชิด สนิทกัน เช่น คุณน้อย ชวนไป ก็จะ(รีบ)ไป ดูแล้วเปร่ง ๆ ละเปล่า นี่....ไม่มีอะไรหรอก มันไม่มี ล้นเกินกว่าที่จะมี.

บันทึกเมื่อ.....12 มกราคม 2551 .....เวลา 20 .45 น.

 

 

เสี้ยว.....ของชีวิต  เล่าเรื่อง.....ตลาดนัดจตุจักร  ตอนต่อไป.





 









































บรรยากาศ ร้านกาแฟ ในอดีต ยุคซิคตี้-ปัจจุบัน


 




















ร้านกาแฟ...เตียย่งหลี คลอง 12 ตลาดเก่า ลำลูกกา ปทุมธานี
ยังคงสภาพ มาจนถึง ทุกวันนี้.....

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

add comments.