วันจันทร์ที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2555

ทักทาย.....ทำ ความคุ้นเคย 1.


             
สวัสดี....ไปตามสายเคเบิล แบรนวิช หรือ ผ่านลม ฟ้า อากาศไปยัง ระบบ IT.....คงต้องทำตามธรรมเนียมของความเป็นคนไทย ก่อนที่จะสร้าง webblog ก็ต้องทำความเข้าใจ หลังจากที่ลองผิดลองถูก อยู่หลายวัน ดูเหมือนว่าลองแล้ว ผิดจะมากกว่าถูก คิดว่ามั่นใจ จะทำให้เป็นเรื่องราว ให้สมที่ไปเรียนรู้มา.....หรือ อย่างดีที่สุด ก็มีอะไรทำในชีวิตขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง



                   
ขอบคุณ ......คุณปรีดา กิจนนทกุล, คุณไพบูลย์ แดงประสิทธิ์ ทั้งสองท่านนี้ทำงาน เพื่อสาธารณชน คนพิการและผู้สูงอายุ  ในนาม PWD Multimedia Co.,Ltd., และ ชมรม Will Share มูลนิธิสากลเพื่อคนพิการ และอีกท่าน...อาจารย์เทอดเกียรติ ฉายจรุง หรือ ครูอ๋า ที่ถ่ายทอดวิชาเรื่องโปรแกรมคอมพิวเตอร์ จนสามารถมาขยับหน้าบล๊อก ที่ปรากฎให้เห็นในขณะนี้

 * ต่อมา เมื่อวันที่ 13-14 ตุลาคม 2555...ได้รับความรู้เพิ่มเติม จากวิทยากร อีก 3 ท่าน คือ Kay..Jarunee Sinchairojkul,  Walaiporn Nakapan, Suthikiet Boonyakumanon.....ขออภัย รับทราบชื่อเป็นภาษาอังกฤษ จาก bit. ไม่พิมพ์อักษรไทย เกรงว่าจะผิดพลาด *

วางบล๊อก หน้าแรกสองเรื่อง...ไป ปาย มา และ ตลาดนัดจตุจักร ตั้งแต่เมื่อเริ่ม เรียนการทำบล๊อก เพื่อเป็นอนุสรณ์ (ไม่มีการแก้ไข หรือ ปรับปรุงใด ๆ ) ที่ ครูอ๋า บอกสอนแล้วให้ทำการบ้านส่งขึ้นบอร์ดให้ดู ทั้งสองเรื่องจะอยู่ในบันทึก เล่าเรื่อง ท่องเมืองเหนือ... , พาเพลิน เดินเที่ยว ตลาดนัดจตุจักร. ซึ่งจะได้พิมพ์ลงในบล๊อกต่อไป...จากนี้... ถึงคราวจะต้องสร้างบล๊อก อย่างเป็นจริงจังสักที มี facebook แต่ก็ไม่ได้เปิดให้ใครเข้ามา add  เคยให้เข้ามา ก็บ๊าย บาย คลิกจากไป แบบ เหตุผล ...ไม่อยากเป็นตัวสำรอง....ตลก....ใน facebook ใครอยากเข้ามา เจ้าของหน้า...ส่วนมากจะคลิก เพิ่มเพื่อน ทั้งนั้น เพราะอยากมีเพื่อนมาก ๆ ทำสถิติ ดูโก้ในสังคมออนน์ไลน์ แต่ของเรา ไม่ใช่  โดยเฉพาะหน้าของเรา มีใครเข้ามาง่าย ๆ เพื่อนสนิท ขอเข้ามาเห็นเลือกข้าง ยังไม่อยากคลิกเข้าไปหาเลยบอกขอยุติ เพื่อนก็เข้าใจ.....ไม่เคย คลิก add หาเพื่อน เพราะโดยความตั้งใจนั้น มีเพื่อไว้เป็นหน้าได้ บ่น ระบาย หรือ บอกเล่าอะไร เหมือนกับมีบันทึกส่วนตัวในชีวิต 


ขอบคุณ...... อุทยานการเรียนรู้ TK Park  ศูนย์การค้า เซ็นทรัลเวิลด์  ผู้ อุทิศสถานที่พร้อมอุปกรณ์ ในการเรียนรู้ แถมดูแลอาหารกลางวัน พร้อมของว่างยามบ่าย รวมถึงอัธยาศรัยไมตรีของเจ้าหน้าที่ทุกท่าน ที่เกี่ยวข้อง ขอบคุณ จริง ๆ .....    สำหรับสถานที่นี้ โดยส่วนตัวจัดเป็นสถานที่ ให้ชีวิตมีอะไรทำ เพราะได้รับความรู้เรื่องคอม ฯ มาตั้งแต่เริ่มในเบื้องต้น ตอนที่เปิดเป็น อุทยานเรียนรู้ ในปลายกิจการของ เวิลร์เทรดเซนต์เตอร์ ก่อนที่จะเปลี่ยนรูปแบบมาเป็น เซ็นทรัลเวิลด์ ขณะนั้นอยู่ตรงภัตตาคารอาหารจีน บริเวณที่เป็นห้างเซน ใน.... ปัจจุบัน 



อุดมการณ์ส่วนตัว.........




 ใส่สีเหลือง ฉลองครองราชย์ 60 ปี ใส่สีแดง แสดงพลัง รักชาติ ศาสน กษัตริย์
ไม่เลือกสี เลือกข้าง ยืนเคียงข้างความถูกต้อง
ทำอะไรที่ชอบ ทำอะไรที่อยากทำ 
ทำแล้วไม่ละเมิดสิทธิของผู้อื่น.... 
จะพยายาม ทำสื่อให้เป็นสื่อ ไม่สนใจ สื่อเลือกข้าง

ไม่ตกเป็นเครื่องมือ ไม่เอา การเมือง เข้ามาเกี่ยวข้องกับวิถีชีวิต ผิดถูกไปตัดสินกันใน คูหาเลือกตั้ง ทำไม่ถูกต้อง ผิดทำนองคลองธรรม ละเมิดกฎหมาย ก็ต้องประณาม  

ไม่ รักชาติ ด้วย อารมณ์ โกรธ กลียด อาฆาต คลั่งแค้น โดยไม่คำนึงถึงข้อเท็จจริง และปราศจากเหตุผล ใช้สื่อสร้างสรร ทำประโยชน์ให้สังคมได้ก็จะทำ ไม่ใช่สร้าง........?

*  ขออนุญาต นำคำกล่าวของ มล.มื่งมงคล โสณกุล "เต่านา" ที่กล่าวไว้ว่า 

  " รักที่สุดคือ ในหลวง ห่วงที่สุด คือ คนที่รักในหลวง จนเสียสติ "   *

 การที่ รับคุณ ต่างคนต่างยื่น รับกันเข้ามากับมือ เข้ามาเป็นเพื่่อนคนแรก ถือเป็นคนพิเศษ ใน facebook เพียงคิดว่าจะมี เพื่อนที่ดี มีมิตรภาพ มีต้นทุน คนที่มองตาต้องใจ กันมาก่อน และมีไมตรีอันดีงาม มีเพื่อนที่เข้าใจ พูดคุยอะไรได้ คุณ เข้ามาก็ถือว่า ให้แบบไม่เคยให้ใคร มาก่อน แม้เพื่อนที่มีอยู่ หน้าของคนอื่น ๆ ดูเกลื่อนไปหมด ใครจะปัญญา สำรอง เอาไว้ขนาดนั้น... คิดเอง เออเอง... คิดว่า นึกว่า...ไม่ได้คิดเห็นแก่ตัว เพื่อตัวเองเลย ใน fb. น้อย ๆ ยังเข้ามาเป็นสิบ บางหน้าเข้าไป add พันราย สำรองกันเอาไว้ แบก หรือไง ? .....ที่ไม่ต้องการ  add กับใคร ก็เพราะ บางขณะไปคิดว่า ไม่มีอะไรเป็นการส่วนตัว แถมยังออกอาการไร้สาระ จิ้มอักษรพาเพลิน และบางคนก็ถือโอกาสใช้เป็นที่ระบาย โจมตีกัน สาดอักษรกันไปมา ทั้งในทางการเมือง สังคม วงการดารา และเรื่องส่วนตัว

ส่วนใหญ่เป็นการละเมิดสิทธิของผู้อื่น เกลื่อนแทบทุกหน้า ทุกคอลัมภ์ ไม่เข้าใจคนไทย ส่วนใหญ่ ที่ยังไม่เข้าใจการใข้สื่อ โดยเฉพาะ ในสังคมออนน์ไลน์ Social Media รวมถึงการทำอะไรบน Social Network ในเวปดัง ๆ ที่รู้จักกันโดยทั่วไป คงไม่ต้องเอ่ยชื่อ บางกลุ่ม บางพวกใช้สื่อ สาดกันทุกวัน ถึงขนาดมีคนรับจ้างโพส หรือ โพสตามหน้าที่ เปิดฉากตั้งประเด็นร้อน ๆ แล้วก็ให้แสดงความคิดเห็น ใครไม่เห็นด้วยก็จะสาดใส่ อย่างไม่มีเหตุผล ทั้งสองฝ่าย และฝ่ายที่เลือกข้าง ไม่มีสติ ขาดการใตร่ตรอง ไม่มีเหตุผล มีแต่ความเกลียดชัง ไม่พอใจ ไม่ชอบหน้า ไม่เข้าพวก โดนกันทั่วหน้า สื่อเลือกข้างเต็มไปหมดทุกประเภทสื่อ เคยประสบไหมchat กันอยู่เพลิน ๆ ไม่รู้อะไรเด้งเข้ามา ชิงโชค ขายของ ลอยเข้ามาโฆษณา ปลุกระดม ชี้นำผิดถูก ฯลฯ มันน่ารำคาญ รวมถึงอิดหนาระอาใจ กับพวกที่ถูกเรียกว่า...เกรียน.....จึงขอทำความเข้าใจกันก่อนที่จะเริ่ม.....

เสี้ยว.....ของชีวิต เล่าเรื่องใน webblog หน้านี้ จะเป็นการนำเอาบันทึกเรื่องราวที่เขียนใน บันทึกชีวิตส่วนตัว  ที่มีทั้งอารมณ์ ความคิด ประสบการณ์ การบอกเล่าสิ่งที่พบเห็น เจอะเจอ หรือ ไปเที่ยวในสถานที่ต่าง ๆ ตามโอกาสที่เอื้ออำนวยให้ ดังนั้น ทุกตัวอักษร จึงมาจาก จิตสำนึก ความจริง อารมณ์ ตลอดจนความรู้สึกในขณะเขียน หรือ บันทึก บางเรื่อง sad movie หลายเรื่อง ดราม่า รวมทั้ง ตื่นเต้น สนุก ได้อรรถรส นึกไม่ถึง วาดภาพไปตามลิขิตอักษร รับประกันได้ว่า คนอยู่ในโลกออนไลน์ จะไม่เคยเจอ หน้าแบบนี้ ที่ไหนในโลกใบนี้ เพราะไม่มีใครเขาทำกัน เชื่อสิ !

บางเรื่องถึงแม้ว่าเป็นเรื่องจริง....ก็จำต้อง ขอสงวนสิทธิ์ มิให้นำไปกล่าวอ้าง ในทางใด ๆ ทั้งสิ้น บางตอน เอ่ยชื่อ ท่าน โดยมิได้บอก สกุล หรือ ใช้อักษรย่อ บางเรื่องละไว้ ในที่เข้าใจ ก็เพื่อมิให้เกิดผลกระทบในทางเสียหาย และมีหลายเรื่อง หลายตอน ที่ต้อง กราบขออภัย เพื่อน คนรู้จัก คนที่เคารพนับถือ ผู้ที่เกี่ยวข้องแวะเข้ามาในวิถีชีวิต ตลอดจนทายาท ในผลกระทบทั้งทางด้านจิตใจ ฯลฯ ก็ขออย่าได้โกรธเคือง หรือ รังเกียจกัน มิได้มีเจตนาจะเล่าเรื่อง ทำให้เสื่อมเสีย ทั้งเกียรติยศ และชื่อเสียง

เสี้ยว.....ของชีวิต  บาง  เสี้ยว.....ของชีวิต  ก่อนหน้านั้น ตอนที่ขยับ เปิด-ปิดคอม ฯ พอจะรู้เรื่องการใช้คอมพิวเตอร์บ้าง จึงได้พิมพ์บันทึกไว้ใน word งานด้านเอกสารโปรแกรมในคอม ฯ พิมพ์ ไปได้ ประมาณ 1 ใน 3 ของที่บันทึกไว้ทั้งหมด วันหนึ่ง เมื่อประมาณ 1 ปี ที่ผ่านมา เสียบไดร์ คลิกไป คลิกมา ข้อความที่พิมพ์ หาย ไปหมด ทั้งในไดร์ และในโน๊ตบุคส์ ที่ใช้อยู่ เที่ยวไป พันทิพย์ หลายรอบ วอนผู้รู้ผู้เชี่ยวชาญ ไม่สามารถกู้คืน กลับมาได้ เกิดอาการท้อ หดหู่ ที่ต้องเสียหาย เสียเวลา ขยันพิมพ์ อยู่เป็นปี วันละหน้าครึ่งหน้า จิ้มสัมผัส อย่างตั้งใจ .....

จนกระทั่งมาได้โอกาสเรียนรู้โปรแกรมการสร้างบล๊อก ก็เลยมีลูก ฮึด ! จะทำผลงานของตัวเองขึ้นมาใหม่ ข้อมูลอยู่ในสมุดบันทึก เรื่องราวอยู่ในสมองอัดแน่น เคยคิดว่า เมื่อกระทำสำเร็จแล้ว ฟลุ๊คอะไรขึ้นมา มีทุนรอน จะเอาไปพิมพ์ เป็นเล่ม เอาไว้แจกคนใกล้ชิด ถ้าขายได้ คนรับไป สนับสนุนทุนกลับมาให้ ก็จะยินดี รับ(ทรัพย์) หรือ ไม่ก็เอาไว้มอบให้ ผู้มาใน งานสละร่าง  เมื่อเวลานั้นมาถึง คนที่รู้จักเรา อ่านแล้วจะมีจินตนาการ รำลึก นึกถึง อย่างน้อยก็จะผุดรอยยิ้มที่ริมปาก เมื่ออ่านพบว่า ตัวเองเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย หรือ รู้เรื่อง เรื่องนี้.....เสี้ยว.....ของชีวิต  คงไม่ใช่งานตัว อักษรเปื้อนหมึก อย่างแน่นอน ขอยืนยัน


ก่อนที่จะเข้าสู่หน้าหลัก หรือ เริ่มบันทึก พิมพ์ สุดแล้วแต่จะบันทึกอะไร บาง เสี้ยว.....ของชีวิต จะเริ่มต้นจากการที่ได้เริ่มบันทึกชีวิตส่วนตัว ในสมุดบันทึก มีวัน เวลา ลงบันทึกไว้ ในแต่ละวันที่บันทึก เมื่อย่างเข้าสู่วัย 5 รอบ.....มุ่งสู่ 60 '..... โดยการเล่าเรื่อง ที่ผ่านมาในชีวิต ประสบการณ์ ความรู้สึก นึกคิด และสารพัดอารมณ์ เมื่อต้องตกอยู่ในภวังค์ ไม่มีบทความประติดประต่อ ต่อเนื่อง นึกถึง หรือ มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เกิดขึ้นกับตนเอง และเกิดขึ้นกับบ้านเมือง ก็จะบันทึกความทรงจำทันที มันจะลำบากตรงที่ อ่านอะไรในคอมพิวเตอร์ จะต้องอ่าน บทล่าสุด ย้อนไปหาบทเริ่มต้น ถ้าสนใจลองขยับเม้าท์ ไปเริ่มตั้งแต่หน้าแรก ของการพิมพ์ เพราะโดยทั่วไป ข้อมูลอัพเดตทีหลัง จะแสดงข้อมูลบนสุด คือ หน้าแรก จึงต้องตั้งใจอ่าน จะได้รับอรรถรส ในการติดตามอ่าอย่างครบถ้วน

  webblog หน้า....วัน ต่อไป จะเริ่มพิมพ์  จากบันทึกชีวิตที่เขียนไว้ ตั้งแต่ ....1.

ข้อต้องสังเกตุ....

ข้อความใดที่มีเครื่องหมาย *........* กำกับ หมายถึง ข้อความนั้น ขยายความเพิ่ม

ขณะพิมพ์บันทึก หรือ มีการอ้างอิงจากที่มา และ  อธิบายรายละเอียดเพิ่มเติม.

รวมถึง...ชื่อ ...ที่พิมพ์ด้วย สีน้ำเงิน  หมายถึง ท่าน ได้ สละร่าง ไปแล้ว



สุดหล้า ขอบฟ้าไกล แม้แสงส่องทางจะริบหรี่ ไม่สิ้นสุดหนทาง
                                    สุดห้ามใจจะไขว่คว้า






2 ความคิดเห็น:

  1. ระฆัง ยกแรกเริ่มขึ้นแล้ว....แก๋ง !

    ตอบลบ
  2. ใส่สีเหลือ ฉลองครองราชย์ 60 ปี

    ตอบลบ

add comments.